Van de predikant

Lieve Gemeente

Vlak na het terugkeren van vakantie werden ook wij overspoeld door de grimmige nieuwsberichten uit alle werelddelen. Houdt het dan nooit op? Dat is een vraag die mij ineens heeft overvallen. Kort daarna een tweede gedachte: wat gaan we eraan doen?


Het is best frustrerend dat er vaak alleen maar woorden over blijven. Pogingen om de hulpeloosheid die je voelt van je af te zetten.


En toch schieten woorden tekort, kunnen woorden leeg zijn.

Hoe ironisch ook, ook ik heb mijn hulpeloosheid van mij afgeschreven. Met een aantal woorden in het volgende gedicht:

Ik heb geen woorden, zo erg is het –

Een leugen, zeker, een gruwelijk misverstand.

Het is zo erg, ik heb geen woorden –
opnieuw acht keer een tegenbewijs.

Want woorden hebben we altijd –
grote, kleine, zware of lichte.

Op een doel gerichte –
woorden die meestal nergens op, maar hopelijk ergens aanslaan.

Waar woorden zijn zijn de praatjes
niet ver, altijd makkelijk te bereiken.

Maar wat kúnnen ze bereiken?

Had ik maar geen woorden –
meer, had ik maar niets te zeggen.

Kon ik maar zwijgen –
en mijn eigen praatjes achter mij laten.

Wat dan zou komen is ruimte –
voor stilte en iets anders.

Ik en de ander verbonden –
in rouw om zoveel gemiste kansen.

Geen woorden maar stille beden –
blijven over. Want zó erg is het.

ds. Pascal Handschin

Reacties plaatsen is niet mogelijk.